باز هم سکوت،این بار جمعه خونین
امروز سالگرد جمعه خونین است :
جمعه خونین مكه اگرچه به ظاهر برای سركوب مراسم برائت از مشركین بود، اما در حقیقت بر اساس دستور آمریكا و در جهت مقابله با «صدور انقلاب اسلامی رقم خورد. اگرچه موجب بسط انقلاب اسلامی گردید و خود زمینه ای گشت تا مظلومیت انقلاب اسلامی و سخن حقش بیش از پیش در برابر چشم مسلمین جهان قرار گیرد كه نقطه عطفی در صدور انقلاب بود. مگر نه آنكه در چهلم شهدای جمعه خونین بود كه انتفاضه فلسطین آغاز گردید؟ از این رو بازكاوی این حادثه تاریخی كه به دلایل مختلف سیاسی كمتر بدان پرداخته شده است، یكی از الزامات تاریخی در شناخت مرزهای درنودیده شده توسط موج انقلاب اسلامی است. آنچه در پی می آید تلاشی اندك برای مقابله با فراموشی جمعه خونین مكه است كه یادبودش حتی از برگ های سررسید ها نیز رنگ باخته است.
به نظر می رسد ماجرای جمعه خونین موضوعی تصادفی نبوده است و از مدتها پیش مسئولان سعودی برای اجرای آن اتخاذ تصمیم نموده بودند؛ برای اثبات این ادعا تنها به برخی شواهد اشاره می گردد كه موارد بسیار دیگری نیز از این قبیل می توان به عنوان شاهد مثال ذكر نمود:
1. در روز پنجم ذیحجه (1 روز پیش از واقعه)، بیمارستانها و سازمانهای بهداری اعلام كردند كه هیچ مراجعه كننده ایرانی را برای درمان در روز ششم ماه نخواهند پذیرفت.
2. یكساعت قبل از شروع راهپیمایی، درهای ورودی به بنای بزرگ مخصوص حجاج اردنی و فلسطینی بسته شد و به هیچ كس اجازه داخل یا خارج شدن از آن داده نمی شد.
3. سطح بام بناهای واقع در جانب چپ راهپیمایی از كپسول های خالی و سنگ ها و آجرها و ابزار آلات از كار افتاده كه در طول برخورد به سوی حجاج پرتاب گردید انباشته شده بود. برخی از صاحبان این خانه ها ابراز داشته بودند كه این وسایل چند روز قبل از جانب حكومت سعودی به بام آنها منتقل گردیده بود.
4. تغییر آرایش پلیس كه برخلاف سالهای قبل در دو سوی مسیر نایستاده و صف آرایی آنها در انتهای مسیر حركت حجاج، و یا قرار گرفتن فرماندهان پلیس در پشت سر نیروها بر خلاف گذشته كه فرماندهان 100 متر در جلوی گردان خود می ایستاده اند.
5. در سالهای گذشته با توقف اتومبیل های سواری در مسیر راه پیمایی سعی در ایجاد موانع فیزیكی برای گسستن صفوف راهپیمایان داشتند اما در آن سال از توقف خودرو ها در طول خیابان محل برخورد نهایی منع كردند و اتوموبیل ها را از نزدیك شدن به مسیر مسجد ملك تا تقاطع خیابان عبدالله بن زبیر باز داشتند.
6. در سالهای گذشته ماموران پلیس در میان راهپیمایان حاضر می گردیدند تا از انتشار جزوه های پیشگیری نمایند اما در آن سال هیچیك از آنان داخل راهپیمایی نگردیدند و باطوم به دست صف آرایی نموده بودند.
جدای این قبیل نمونه های میدانی باید به سخنان متفاوت در ملاقات وزیرخارجه سعودی در ریاض با كاردار جمهوری اسلامی و ملاقات وزیر حج و امور اوقاف سعودی با نماینده ایران در روز چهارم ذیحجه و تفاوت لحن مذاكرات آنها اشاره نمود. همچنین عملكرد رسانه ها كه در این گونه موارد بیش از هر چیز به جذابیت های خبر و پرداختن به ابعاد كشته ها و زخمی ها و ... علاقه نشان می دهند، در این موضوع كاملا متفاوت بود و از همان ابتدا بیش از هر چیز به تطهیر مسئولان سعودی پرداخته و خبر هایی مخابره نمودند كه به خوبی بوی دلارهای نفتی می داد.
در روز نهم مردادماه 1366 شمسی برابر با ششم ذی الحجه سال 1407 قمری، هزاران زائر ایرانی و تعدادی از زائران دیگر كشورهای اسلامی در مكه معظّمه و خانه خدا، پس از انجام فریضه نماز عصر، به سوی محل تجمع و شروع راهپیمایی در منطقه معابده، رهسپار شدند. برنامه راهپیمایی در ساعت شانزده و نیم با تلاوت آیاتی از قرآن كریم آغاز گردید. آنگاه پلاكاردهای حاوی شعار هایی در نفی سردمداران بلوك شرق و غرب و اسرائیل و دعوت مسلمین به وحدت برافراشته شد؛ آنگاه جملاتی از پیام رهبر كبیر انقلاب به كنگره حج برای حضار خوانده شد و ترجمه گردید و سپس نماینده امام در حج شروع به سخنرانی نمود. تظاهر كنندگان آرام به سوی سه راهی شعب ابوطالب به راه افتادند، مردان و زنان در صفوف جدا حركت می كردند و جانبازان بر روی ویلچرهایشان در صفوف مقدم بودند.
در ساعت 18:40 دقیق راهپیمایی به نقطه پایانی رسید. صدای بلندگوها خاموش و مردم به شعارهای خود خاتمه دادند و پلاكارها در هم پیچیده شد. ناگهان حملات عمال سعودی ابتدا با ریختن آب سرد و پس از آن آب ولرم و جوش بر سر زائران شروع گردید هر كس به سویی می گریخت . اما پس از پایان مراسم و به دنبال حركت مردم به سوی مسجدالحرام برای ادای فریضه مغرب ، پس از طی مسافتی راه ، در حالی كه در جلوی جمعیت عظیم راهپیمایان ، زنان و معلولین انقلاب در حال حركت بودند ، ستونهایی از نظامیان آل سعود هویدا شدند. لحظه ای بعد مزدوران آمریكا در لباس نیروهای امنیتی و پلیس و گارد سلطنتی سعودی به سوی مردم (بویژه زنان و معلولان و جانبازان ) هجوم بردند و با « باتوم » بر سر و روی حجاج بی گناه كوبیدند. اینان از یك طرف و مزدوران دیگر نیز از بالای پله ها و ساختمانها ، سنگ و آجر و شیشه و بلوك سیمانی و حتی کپسول های آتش نشانی بر سر و روی مردم می ریختند. پس از آن شلیك گازهای سمی و خفه كننده شروع شد و بدنبال آن رگبار گلوله ها که اغلب با اسلحه یوزی و در مواردی حتی به صورت تیک تیراندازی و از نزدیک به وسیله کلت ، به قصد كشتن و نه متفرق كردن راهپیمایان برائت از مشركین سرازیر شد و پیكرهای پاك انسانهایی كه جرمشان اعلام برائت و بیزاری از آمریكا و اسرائیل و ایادی ناپاكشان بود ، درخاك و خون غلتیدند. زنان بی گناه ما چادراز سرشان افتاده بود و در زیردست وپا له می شدند و با گازهای خفه كننده ورگبار گلوله ها شربت شهادت نوشیدند و حتی در بعضی از موارد توسط سعودی های وهابی دزدیده شدند . . .
این جنایتكاران حتی به آمبولانسهای حامل مجروحین نیز یورش می بردند و مانع جمع آوری مجروحین می شدند. درنتیجه این حمله و هجوم ، بیش از پانصد -۵۰۰ - تن از حجاج بی دفاع و هراسان ایرانی و غیرایرانی كشته و حدود هفتصد -۷۰۰ - تن زخمی شدند. این سخنان دردناك رهبر كبیر انقلاب رضوان الله تعالی علیه است كه دراین حزن و اندوه سنگین و بزرگ ، آرامش خویش را از دست داده است : بارالها، تو خود شاهدی كه دراین سال ما جانبازان و مهاجران و مجاهدانی داشتیم كه به سوی تو و بسوی خانه امن تو كه از صدر خلقت تاكنون مامن هر موجودی بوده است هجرت كردند و در پیش چشمان حیرت زده مسلمانان كشورهای جهان بدست پلید آمریكا كه از آستین آل سعود بدر آمده است ، به خاك و خون كشیده شدند و در آستانه عاشورای ولی الله الاعظم (سلام الله علیه) عاشورایی دیگر، با ابعاد مختلف در جوار تو و خانه امن تو ، در جمعه خونین پدید آوردند كه ای كاش نبودم تا آنرا ببینم و یا بشنوم، نه برای شهادت عزیزانی مجاهد و مهاجر كه شهادت امری است كه آرزوی عزیزان ماست وشهدی است آشنا برای زنان و مردان و كودكان ما كه در یورشهای مغولانه صدام عفلقی شدیدتر و فجیع تر آنرا چشیده اند و دیده ایم ، بلكه برای مصیبتی است كه نه تنها برای پیغمبر اسلام (صلوات الله علیه ) كه برای تمامی انبیا و مرسلین ، از آدم تا خاتم پیش آمد. بفرمان كاخ سیاه بدست ناپاك آل سعود این شقی ترین جانیان عصر ، بالاترین مقام مقدس الهی شكسته شد. پس از حادثه ذیحجه 1407/ مرداد 1366، با توجه به عظمت واقعه و میزان تلفات مردم عادی و بی دفاع (بیشتر زنان و جانبازان) و همچنین سوابق مراسم برائت از مشركین كه به آرامی برگزار شده بود، مرتكبین حادثه خود را مجبور به توضیح دیدند و حجاج را به اخلالگری و ایجاد آشوب متهم كردند.
در بیانیه رسمی وزارت كشور سعودی در هشتم ذیحجه،جزئیات بیشتری شامل آمار تلفات (402 كشته كه 275 تن آنان ایرانی ـ نیمی از كشته شدگان زنان ـ بوده اند و 649 زخمی ) همراه اتهامِ اخلال در مراسم حج ، هجوم آنها به طرف مسجدالحرام با چوب و سنگ و چاقو، درگیری مأموران امنیتی با حجاج و زیر دست و پا ماندن تعداد بسیاری از مردم ، و ادعای عدم تیراندازی به زوّار حرم با تأكید بر مقابله شدید با هر نوع هرج و مرج مطرح شد. دولت سعودی وهابی مدعی بود که زائران ایرانی در هنگام مراسم برائت از مشرکین با خود چاقو و ساطور و ... حمل می کردند و با این وسایل با پلیس ما درگیر شدند و ما مجبور به دفاع از خود شدیم و برای اثبات حرف خود تصاویری را منتشر کردند ُ،تصویر ذیل یکی از این تصاویر است :
به رغم پوشش خبری یكسویه حادثه و پخش تصاویر و فیلمهایی از تظاهرات و شروع و خاتمه آن، از جزئیات نحوه قتل عام حجاج تصویر و فیلم در اختیار هیچ كشوری قرار نگرفت و این موضوع بایكوت خبری در برخی مطبوعات مستقل اروپا منعكس گردید. همچنین دولت سعودی از پذیرش هیئت تحقیق اعزامی دولت جمهوری اسلامی ایران جلوگیری نمود و تا مدتها از تحویل اجساد حجاج ایرانی و انتقال مجروحان نیز خودداری می كرد نكته دردناك آنجاست كه بسیاری از آمار شهدا مربوط به روزهای پس از حادثه است كه ماموران سعودی اجازه مداوای مجروحین حادثه را در بیمارستانها ندادند و برخی از مجروحین كه جراحات حاد داشتند، پس از تحمل رنج و درد بسیار و در حالی كه امكان مداوای آنها بود، به شهادت رسیدند.
جالب است بدانید شهید آوینی مستندی با عنوان مـــرثــیـه در زمان این واقعه ساختند که فقط در همان زمان پخش شد و بعد از آن پخش این مستند از تلویزیون ممنوع گردید ، بعد از گذشت حدود ۲۳ سال از این مصیبت روزنامه ها و صدا و سیما هم یک کلام در این خصوص صحبت نکردند و همانند مسئله بقیع که به خاطر ملاحضات سیاسی ، هیچ نمی گویند و نمی نویسند ، قرار است هیچ سخن و صحبتی در این خصوص هم نشود.
قسمتهایی از مطلب برگرفته شده از مقاله آقای محمد مهدی اسلامی می باشد
